بعد از آن نديده و نخواهم ديد . 60 . امام صادق عليه السّلام فرمود : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نگاهش را ميان يارانش تقسيم مىكرد و به اين و آن يك نواخت مىنگريست . آن حضرت در ميان ياران هرگز پاى خود را دراز نكرد . و اگر مردى با آن حضرت دست مىداد حضرت دست او را رها نمىكرد تا او دست خود را عقب بكشد ، و چون مردم اين نكته را فهميدند چون با آن حضرت دست مىدادند فورا دست خود را از دست حضرتش بيرون مىكشيدند . به روايتى ديگر : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله هرگز سائلى را رد نكرد ، اگر چيزى داشت مىداد ، و گر نه مىفرمود : خدا برساند . 61 . امام صادق عليه السّلام فرمود : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله هر گاه با كسى مىنشست از جا بر نمىخاست تا همنشين او از جا برخيزد . 62 . به روايت طبرسى : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله به هنگام سخن گفتن لبخند مىزد . 63 . يونس شيبانى گويد : امام صادق عليه السّلام به من فرمود : شما با يك ديگر چگونه شوخى مىكنيد ؟ گفتم : خيلى كم ! فرمود : چرا شوخى نمىكنيد ؟ ! شوخى از خوشخويى است . و با شوخى مىتوانى برادر دينى خود را شاد سازى . همانا رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله با مردم شوخى مىكرد و مىخواست بدين وسيله آنان را شاد سازد . 64 . امام صادق عليه السّلام فرمود : مؤمنى نيست مگر آنكه از شوخى بهره‌اى دارد . رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نيز شوخى مىكرد ولى جز سخن حق چيزى نمىگفت . 65 . معمّر بن خلّاد گويد : از حضرت رضا عليه السّلام پرسيدم و گفتم : قربانت گردم ، آدمى در ميان گروهى قرار دارد ، سخنى به ميان مىآيد كه همه شوخى مىكنند و مىخندند ، اين چه صورت دارد ؟ فرمود : مانعى نيست ، اگر نباشد - و من يقين كردم منظور آن حضرت آن است كه فحش و ناسزايى در ميان نباشد - سپس فرمود : مردى از اعراب باديه‌نشين نزد رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله مىآمد و براى آن حضرت هديه مىآورد و همان جا مىگفت : پول هديهء مرا مرحمت كن ! و رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله از اين سخن